Luigi Ghirri: Felicità
Thomas Dane Gallery, London
Yazan: Dr Nilay Islek
Yine ilham veren bir sanatçının sergisini gezdim. Üretimleriyle görmenin yeniden inşası ile fotoğrafın kavramsal dönüşümü üzerine söz söyleyen bir fotoğrafçı ve yirminci yüzyıl fotoğraf estetiği içinde özgün bir vizyona sahip olan Luigi Ghirri.
Fotoğrafı yalnızca gerçekliğin temsili olarak ele almak yerine, görme biçimlerinin kendisini sorgulayan bir düşünce alanı olarak yeniden tanımlayan Ghirri’nin Alessio Bolzoni ve Luca Guadagnino tarafından kürate edilen “Felicità” (İtalyanca “mutluluk”) sergisinden bahsetmek istiyorum.
Klasik bir retrospektiften ziyade Ghirri’nin fotoğrafa yaklaşımını yeniden düşünmemizi sağlayan bir sergi ile karşılaştım. Günümüzün hız, tekrar ve aşırı görünürlük üzerine kurulu görsel kültürü içinde Ghirri’nin yaklaşımı, alternatif bir görme etiği öneriyor.
Görmek, fark etmek ve gündelik olana dikkat çekmek üzerine bir sergi “Felicità” yani “Mutluluk”. 1970’lerden itibaren İtalya’ya dair gündelik ve nostaljik görüntülere kavramsal açıdan bakmamızı sağlayan kareler var sergide. Görme biçimleri üzerine düşünsel yaklaşan Ghirri sade bakışıyla mekân algısını yıkan kompozisyonlar yaratarak kavramsal yönünü de ortaya çıkarmış. Fotoğraflar iki ayrı alanda sergilenerek bize farklı bakma biçimi sunarak, görmenin kendisini de sorgulayan bir düşünce alanı açıyor. Fotoğraflarda tanıdık olanla yeniden karşılaşıyoruz, kartpostallar, vitrinler, reklam panoları gibi imgelerin imgeleri bir araya gelmiş. Ghirri’nin gördüklerinden ziyade görme eyleminin kendisinin önemini fark ediyorsunuz. İmgelerin zaten imgeler tarafından kuşatıldığı bu dünyada, yüzey ve temsil kavramlarına odaklanan sergi sanatçının daha az bilinen işlerini görünür kılarak, imgelerin dolaşımı ve çoğaltılması üzerinden gerçeklik ile temsil arasındaki sınırları tartışmaya açıyor. İşte tam bu noktada Jean Baudrillard’ın simülasyon kuramını anımsayabiliriz, özellikle kartpostal, vitrin düzenlemeleri ve reklam yüzeyleri üzerinden yarattığı kompozisyonlarında Ghirri’nin izleyiciye sunduğu şey, artık gerçekliğin doğrudan temsili olmaktan ziyade, temsillerin temsili olarak görülebilir.
Onun fotoğrafları gerçeğin çoğaltılmış, katmanlaşmış ve dolayısıyla istikrarsızlaşmış halidir. Fotoğrafların sıralanışı, sergileniş biçimi ile mekânsal kurgusu da bu epistemolojik belirsizliği destekler tavırdadır.
Thomas Dane Galerisinde açılan Felicità sergisinde sergi mekânı da önemli bir konumda. Serginin küratörleri Bolzoni ve Guadagnino fotoğrafları didaktik olmayan bir düzen ile galerinin iki ayrı alanına yayarak, sergi mekânını da anlatılarına dahil ediyorlar. Doğrusal sıralama yapmama tercihleri, fotoğraflar arasında kurulan ilişkiyi, sabit bir anlatıdan ziyade, çoğul okumalara olanak tanıyor.
Küratörlerin bu seçimi yalnızca fotoğrafların içeriğiyle değil, izlenme biçimiyle de görme eylemini yeniden inşa ediyor. Sergi izleyicisi de edilgen bir konumdan çıkıp, anlam üretiminin aktif bir parçası hâline geliyor.
Bu sergi ile Luigi Ghirri’nin fotoğraf pratiğini tekrar hatırlıyorum. Ghirri kavramsal sanatçı kimliği bir tarafta, fotoğrafçı kimliği ile dünyayı olduğu gibi göstermekten ziyade, dünyaya nasıl baktığımızı sorgulatıyor bize…
Sergi 9 Mayıs’a kadar Thomas Dane Gallery’de izlenebilir.
Luigi Ghirri: Felicità
Thomas Dane Gallery, London
3 Duke Street, St James’s
in English
I recently visited an inspiring exhibition by an artist whose work speaks to the reconstruction of seeing and the conceptual transformation of photography: Luigi Ghirri, a photographer with a unique vision within twentieth-century photographic aesthetics.
Rather than approaching photography solely as a representation of reality, Ghirri redefines it as a field of thought that questions the very act of seeing. I would like to discuss the exhibition “Felicità” (Italian for “happiness”), curated by Alessio Bolzoni and Luca Guadagnino.
Rather than a conventional retrospective, this exhibition invites us to rethink Ghirri’s approach to photography. In today’s visual culture, dominated by speed, repetition, and hyper-visibility, Ghirri proposes an alternative ethics of seeing.
Felicità, meaning “happiness,” is an exhibition centred on seeing, noticing, and drawing attention to the everyday. Since the 1970s, the photographs have offered a conceptual perspective on ordinary and nostalgic images of Italy. With his thoughtful yet simple gaze, Ghirri creates compositions that disrupt spatial perception and reveal the conceptual dimension of his work.
The photographs are presented across two separate spaces, offering different modes of viewing and opening a conceptual field that questions the act of seeing itself. In these images, we encounter the familiar anew: postcards, shop windows, billboards—images of images brought together. What becomes clear is that the act of seeing itself, rather than what Ghirri sees, takes centre stage.
In a world already saturated with images, the exhibition emphasises surface and representation. By showcasing lesser-known works, it opens a discussion on the boundaries between reality and representation through the circulation and reproduction of images. At this point, one might recall Jean Baudrillard’s theory of simulation. Particularly in his compositions involving postcards, window displays, and advertising surfaces, what Ghirri presents is no longer a direct representation of reality, but representations of representations.
His photographs depict reality as reproduced, layered, and therefore destabilised. The sequencing, display, and spatial arrangement of the images reinforce this epistemological ambiguity.
At Thomas Dane Gallery, the exhibition space itself plays a crucial role. The curators, Bolzoni and Guadagnino, spread the photographs across two separate areas of the gallery in a non-didactic layout, incorporating the exhibition space into the narrative. By avoiding a linear sequence, they allow relationships between the images to emerge without enforcing a fixed narrative, opening the way for multiple readings.
This curatorial choice reconstructs the act of seeing not only through the content of the photographs but also through the manner in which they are experienced. The exhibition visitor is invited to step out of a passive role and become an active participant in meaning-making.
Through this exhibition, I am reminded once again of Luigi Ghirri’s photographic practice. While he embodies the identity of a conceptual artist, as a photographer, he does not merely show the world as it is; he encourages us to question how we look at it.
The exhibition can be visited at Thomas Dane Gallery until May 9.
Dr. Nilay Islek
Luigi Ghirri: Felicità
Thomas Dane Gallery, London
3 Duke Street, St James’s